Τα αμυγδαλωτά του γάμου

Υλικά

Για τα αμυγδαλωτά
2  φλυτζάνια τσαγιού αμύγδαλα, ασπρισμένα και κοπανισμένα
3 φλυτζάνια τσαγιού ζάχαρη άχνη (για τη γέμιση)
500γρ. ζάχαρη άχνη (για πασπάλισμα)
1 κουταλιά σούπας χυμό λεμονιού
1 ασπράδι αυγού
ανθόνερο
1 βανίλια

Για  το σιρόπι
1 φλυτζάνι ζάχαρη κρυσταλλική
1 φλυτζάνι νερό

Τα έθιμα του γάμου είναι διαφορετικά από περιοχή σε περιοχή. Τα γλυκά, που θα σας περιγράψω σήμερα, τα προσφέραμε στους καλεσμένους, που 'ρχονταν στο σπίτι να δουν τη νύφη την ώρα που στολιζόταν. Έξω από το σπίτι 'παιζαν τα κλαρίνα, με  γονείς, συγγενείς και φίλους, να χορεύουν για τη χαρά της κοπέλας, την οποία θα συνόδευαν στην Εκκλησία. 

Εκτέλεση

 

Αρχικά φτιάχνετε  το σιρόπι. Βράζετε τη ζάχαρη με το νερό για 10-12΄. Αφήνετε το σιρόπι να κρυώσει.

 

Στη συνέχεια, μέσα στο σιρόπι, ρίχνετε την αμυγδαλόψιχα, τη ζάχαρη άχνη, το χυμό λεμονιού και το ασπράδι του αυγού (αχτύπητο), ώστε να γίνουν ένα μείγμα. Στο μείγμα αυτό, όταν το ζυμώνετε, ρίχνετε λίγο ανθόνερο, ώστε η ζύμη να είναι εύπλαστη.

 

Ύστερα, παίρνετε μικρές ποσότητες από το μείγμα και τις πλάθετε την καθεμία σε σχήμα αχλαδιού.

 Ραντίζετε όλα τα "αχλαδάκια" με το υπόλοιπο ανθόνερο και μετά τα πασπαλίζεται με ζάχαρη άχνη, στην οποία έχετε προσθέσει λίγη βανίλια για άρωμα.

Η ΔΕΚΑΟΧΤΟΥΡΑ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ 2007

Τα παραμύθια και τις  ιστορίες  του παλιού καιρού τα αφηγούνταν οι γιαγιάδες και οι παππούδες για να περνούν ευχάριστα οι ώρες με τα εγγόνια τους, τότε που δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, ούτε παιδικά θέατρα..

Για αυτό σήμερα θα σας κεράσω... μια όμορφη  αφήγηση από μια γιαγιά από τη Λέρο, την οποία επισκέφτηκα το 2007.

"Μια φορά και ένα καιρό ήτανε μια ωραία κοπελιά, που παντρεύθηκε ένα καλό παλικάρι .

Δεν είχαν τα οικονομικά να μείνουν σε ένα δικό τους σπίτι, γι' αυτό  και μείνανε με την πεθερά, τη μητέρα του γαμπρού. Ο γαμπρός όμως πέθανε λίγο καιρό μετά σε ένα ατύχημα στο δάσος και έτσι πεθερά και νύφη αναγκάστηκαν να επιβιώσουν μαζί.

Ωστόσο, η πεθερά ήτανε ένας πολύ ιδιότροπος άνθρωπος και συμπεριφερόταν πολύ άσχημα στη νύφη της.

Την έβαζε και έκανε όλες τις δουλειές. Όμως η νύφη έκανε υπομονή, δεν αντιμιλούσε  και δεν έφερνε αντίρρηση σε ό,τι και να της έλεγε ή να την έβαζε να κάνει η κακιά πεθερά της.

Μια μέρα, λένε, η κοπέλα αναγκάστηκε να ζυμώσει και να ψήσει 18 καρβέλια ψωμί!!

Όταν γύρισε στο σπίτι η πεθερά  μέτρησε τα καρβέλια και άρχισε να της φωνάζει και να την μαλώνει με πολύ έντονο τρόπο. Ισχυριζόταν ότι πριν φύγει από το σπίτι  είδε ότι η νύφη της είχε ζυμώσει 19 καρβέλια.

Της φώναζε δυνατά με βροντερή φωνή "Το ψωμί το έφαγες γρήγορα, για να μη σε δω και δε μου το λες!!!".  Άρχισε μάλιστα μέσα στη μανία της να την χτυπάει με τον ξύλινο κόπανο.

"ΟΧΙ", έλεγε με λυγμούς η νύφη, "..ήτανε δεκαοχτώωωω............δεκαοχτώωω..".

Η θυμωμένη όμως πεθερά  επέμενε ότι ήτανε 19 και συνέχιζε να κακομεταχειρίζεται την κοπέλα.

Η κοπέλα είχε πέσει κάτω,  έντρομη σε μια γωνία από τα βαριά χτυπήματα της πεθεράς, με τα ρούχα κουρελιασμένα και τα μάτια να μην μπορούν να χύσουν πια άλλα δάκρυα από τον πόνο, ψελλίζοντας με όση δύναμη της είχε απομείνει "δεκαοχτώωωω............δεκαοχτώωω.." Τότε, ξαφνικά, εκεί που έλεγες ότι η κοπέλα δε θα αντέξει άλλο, παρουσιάσθηκε μια νεράιδα που θέλησε να βοηθήσει την νύφη.

 

Η νεράιδα λυπήθηκε το κορίτσι, πήρε αμέσως το μαγικό της ραβδί και τη μεταμόρφωσε σε ένα πουλί. Την βέρα που φόραγε τότε η άτυχη νύφη, την μετέτρεψε σε ένα σημάδι γύρω από το λαιμό της, για να της θυμίζει ότι κάποτε ήτανε παντρεμένη με ένα όμορφο παλικάρι.

 Το πουλί που έγινε η νύφη λέγεται δεκαοχτούρα. Ίσως ακόμα, άμα την πετύχουμε στη φύση να την ακούσουμε να ψελλίζει "δεκαοχτώωω ...........δεκαοχτώωωω............δεκαοχτώωω...". Ακόμη μετράει τα καρβέλια αλλά τουλάχιστον ζει ελεύθερη μακριά από την κακιά πεθερά, η οποία λένε ότι έφυγε ξαφνικά από τη ζωή ολομόναχη, μια στιγμή που θλιμμένη μέσα στη μοναξιά της άκουσε τη Δεκαοχτούρα και πείστηκε πια ότι η νύφη της είχε δίκιο..."